وقتی تو عشقم شکست خوردم چشمام و رو هم گذاشتم و از روز اول ،و تا روز آخر عشقم و تو ذهنم مجسم کردم تا نکنه یییه وقتی همه چیز و فراموش کنم و برم دنباله کسه دیگه ،نکنه یه موقع دوباره گوله دوتا چشم دیگه رو بخورم و دوباره پشیمون بشم ، نکنه یه وقت تو دلم جای اون کسه دیگه ای رو بیارم و اون تجربه ی تلخ و فراموش کنم ، حالا یکی از نزدیکتریم کسام

به این شکست دچار شده ، نمی دونم شاید روزایی که من شکست خورده بودم کسی می تونست درکم کنه و باهام هم دردی نمی کرد درست مثل امروز که من اون و خوب درک می کنم و نمی تونم باهاش حرف بزنم .

شکست خوردن فقط درد نیست ، اشک نیست ، غمه اینکه دیگه کسه دیگه ای تو دلت جا نمی شه نیست ،یه تجربست که شاید نصف آدما ی روی زمین این مشکل و دارن و اون نصفه دیگه بی تردید بعدا دچار می شن .(این و می گم که یه وقت فکر نکنه این بلا فقط سر اون اومده )

اما این و خوب فهمیدم که آدما رهگذر یه پلن که فقط رد می شن ،گاهی از اون پل خوششون نمی یاد و اون و میشکنن و گاهی بی تفاوت نصبت به اون ازش می گذرن . حالا من تنها چیزی که موقعه شکستم به یاد دارم اینه که با خودم عهد بستم نه خود کشی کنم نه فرار کنم ونه فراموشش کنم .

حالا ام که ازش دورم وتلافیه همه  کاراش و در اوردم هنوز شبا به یادش می خوابم صبحا به یادش بلند می شم و

 «اینم درک کردم شکست شیرین ترین خاطره تو زندگیم بود و هست »

*.*.*.Once I knew thedepth where no hope was and darknees lay on the face of all things.Then love come and set my soul free .Once I fretted and beat myself againstThe wall that shut me in .my life was withoutA past or future and death a consummation devoutly to be wished .But a little word from the fingers of another feel into my hands that clutched at emptiness and my heart leaped up with the rapture of living I do not know the meaning of darkness but I have learned the overcoming of it.                                                            

0*0*0*(به عمق نا امیدی رسیده بودم و تاریکی چتر خود،بر همه چیز کشیده بودم که عشق از راه رسید

 و،روح مرا رهایی بخشید .فرسوده بودم و خود را به دیوار زندان می کوبیدم .حیاتم تهی از گذشته و عاری

 از آینده بود و مرگ،موهبتی بود که مشتاقانه خواهانش بودم .اما کلامی کوچک از انگشتان دیگری

ریسمانی شد،در دستانم ، به آن ورطه پوچی پیوند خورد و قلبم باشور زندگی شعله ور شد .معنای تاریکی را

نمی دانم، اما آموختم که چگونه،بر آن غلبه کنم !)*0*0*0